વાત હાથ બહાર

હું રામગિરિ ઊભો કરું છું
એની ઉપર
એક યક્ષને ઊભો કરું છું
અવશ્ય મેં એને શાપિત અને વિરહી રાખ્યો છે
યક્ષ ઊંભો છે ઉદાસ.
હવે હું અષાઢ બેસાડું છું
યક્ષની સામે એક કાળું ડિબાંગ વાદળ ધારું છું
હવે યક્ષ વ્યાકુળ થયો છે
હાથ ઊંચા કરે છે
સંદેશો કહે છે
ગર્જ્યા જે બોલ્યા વગર
જાણે કે સાંભળ્યું ન સાંભળ્યું કરી
પૂરી તુમાખીથી વાદળ ત્યાંથી પસાર થઈ જાય છે.
હવે વાત મારા હાથ બહાર છે.

- ચન્દ્રકાન્ત ટોપીવાળા  ( ‘પરબ’ માંથી)